Wehe den Hoorn – In zijn bijzondere debuutroman Het geluid van de Tropen weet Jan Wieringa op onnavolgbare wijze een fascinerend historisch avontuur te combineren met creatieve fictie. Feit of fictie, het maakt niet uit, de lezer gaat er in mee en geniet, zowel van de inhoud als wel van het mooie, gepolijste taalgebruik. Nu is er het vervolg: Mijn geliefd Tropenland.
Waar Het geluid van de Tropen ophoudt, gaat het nieuwe boek op indrukwekkende wijze verder. Als lezer val je middenin het verhaal van Jan en Johanna, maar toch weet de auteur ervoor te zorgen dat de lezer hier meteen in meegetrokken wordt. Dit komt door het oog voor detail in de omschrijvingen, waardoor je als lezer direct het gevoel hebt je bij het gezin op de boot te bevinden. Hoewel het verhaal waargebeurd is en op bijzonder wijze tot stand is gekomen met de aantekeningen van de grootouders, leest het weg als een roman. De foto’s laten de lezer keer op keer beseffen dat het geen fictie is, een realisatie die een diepe indruk achterlaat. Door de Indonesische termen te behouden in het verhaal, weet de auteur de sfeer op ongekende wijze over te brengen, maar weet hij tegelijkertijd ook de cultuurverschillen in kaart te brengen. Het resultaat is wederom een prachtig historisch werk, dat gekoesterd mag worden!